थेंबाथेंबानं फुलला ओला साजरा पाऊस,
तुझ्या लाजेत भिजला झाला लाजरा पाऊस.

जेव्हा केसांत माळले थेंब ओले गंधाळले,
गंध भुईस माखला रानमोगरा पाऊस.

ओल्या ओठांस टेकले ओठ ओले शहारले,
तुझ्या डोळ्यांत दिसला किती घाबरा पाऊस.

तुझ्या गाली ओघळले थेंब हसु चिंब ओले,
सा-या रानात हासला किती हासरा पाऊस..

अबोल ती , तिचे डोळे खूप बोलायचे..
मनातले गंधाळले गूज खोलायचे..

ओठी असे कुठलेसे जादूभरे गाणे ?
स्वरांसवे तिच्या सारे रान डोलायचे..

हसण्याची सर तिच्या भुरभुरताना,
हळूच एक पाखरु थेंब झेलायचे..

कोवळ्याशा पंखांची कोवळीशी परी ती,
पंख तिचे आभाळाचे स्वप्न पेलायचे..

भावनांच्या दूर गावी एक वेडा राहतो,
क्षणोक्षणी जागेपणी तुझे स्वप्न पाहतो..

पहाटेचा मंद वारा तुझा स्पर्श भासतो,
शहारून वेडा तेव्हा स्वत:शीच हासतो,
अवखळ झ-यागत नादातच वाहतो,
क्षणोक्षणी जागेपणी तुझे स्वप्न पाहतो..

कुणालाही उमजेना तो असा का वागतो,
चांदण्यांशी बोलताना रात सारी जागतो,
तुझे हसू झरताना चिंब चिंब नाहतो,
क्षणोक्षणी जागेपणी तुझे स्वप्न पाहतो..

रानभर आभासांचे धुके दाटले,
पापण्यांशी आठवांचे दव साठले..

अवचित पाय-यांशी हसली चाहूल,
क्षणभर..आलीस तू उगा वाटले..

मनातून बेभानशी घुमे धून वेडी,
सुरांसवे भांडताना शब्द फाटले..

तुला भरारण्या आता कशी साद घालू ?
नभ दावूनी तू माझे पंख छाटले..

तू पहाटस्वप्नांत स्फुरलेली स्वप्नधून,
तू निरभ्र नभात हसलेली चंद्रखूण,
तू हिरवळ ओली, तू चातक बोली,
तू गीत अरुवार कोकिळ कंठातून..

तू सोनेरी उन्हात झरलेली सर वेडी,
तू बासुरी मधल्या हळव्या स्वरांची गोडी,
तू सुरेल राग, तू स्वप्निल जाग,
तू श्वासांमधली अस्वस्थता थोडी थोडी..

तू स्वच्छंद बेबंद उसळती मुग्ध लाट,
तू प्राजक्तफुलांच्या सड्यात भिजली वाट,
तू रेशीम अंग, तू प्रीतीचा रंग,
तू गच्च धुक्याच्या मिठीतला नदीकाठ..

तू लाजून मिटली अल्लडशी चाफेकळी,
तू हस-या तान्हुल्याच्या गालावरली खळी,
तू चांदणनक्षी, तू वेल्हाळपक्षी,
तू हुरहुर अनामिक जागे जी सांजवेळी….

जणु चांदव्यानं दिलं तुला रूपाचं आंदण,
त्याच चांदव्याचं सखे तुझ्या कपाळी गोंदण.

जिणं चढणीचा घाट माझी निखा-याची वाट,
माझ्या भाजल्या पाऊला तुझ्या प्रीतीच चंदन.

आता तुझीच ग आस सखे झाली माझे श्वास,
आणि तुझी खुळी प्रीत माझ्या हृदयी स्पंदन.

तुझी सपनेच सारी नाही पापण्यांत नीज,
माझ्यासवे रातभर काल जागलं चांदणं.

आता जगतात कोणी नाही माझ्यापरी धनी,
तुझी प्रीत कोहिनूर.. तिला मनाचे कोंदण…

दोन वेडी पाखरं
रोज खिडकीत भेटायची..
चिमणी चिमणी प्रीत त्यांची
आभाळाला खेटायची..

चिमण्या चिमणीचे चिमणेसे रुसणे,
चिमुकली समजूत.. चिमणेसे हसणे..
चिमण्या प्रीतीची चिमणी कविता
खिडकीत माझ्या फुलायची…

चिमण्या प्रीतीचे रंग निराळे,
चिमण्या चोचींतले चिमुकले चाळे..
चिमण्या दोघांची चिमणी कहाणी,
जणू परीकथाच वाटायची..

दोन वेडी पाखरं
रोज खिडकीत भेटायची..
चिमणी चिमणी प्रीत त्यांची
आभाळाला खेटायची..

मीच दाटेन डोळ्यांत मेघ काळासा होऊन,
मग आसवांचे पूर कसे थोपशील तू ?
मीच असेन नभात चंद्र बिलोर होऊन,
तेव्हा रातभर सखे कशी झोपशील तू ?

सूर माझेच गातील जेव्हा पाखरे रानात,
धून माझ्या बासरीची तुझ्या येईल कानात,
मग अनामिक ओढ जागू लागेल पायांत,
वेड्या पावलांना सखे कशी रोखशील तू ?

दूर जाशीलच किती सांग जाऊन जाऊन,
रोमारोमावर तुझ्या आता माझी स्पर्शखूण,
बघ मिटून पापण्या मीच तिथेही दिसेन,
आता तूच सांग सखे कुठे लपशील तू ?

चांदणं शिंपणारं कुणीतरी असावं.
श्वास पंपणारं कुणीतरी असावं.
निराशेच्या उन्हात भेगाळलेलं मन,
प्रेमानं लिंपणारं कुणीतरी असावं.

मनाला भिडणारं कुणीतरी असावं.
हक्कानं चिडणारं कुणीतरी असावं.
माझ्यावर हसणारेच आहेत सारे,
माझ्यासाठी रडणारं कुणीतरी असावं.

स्वप्नांत दिसणारं कुणीतरी असावं.
हळवं रूसणारं कुणीतरी असावं.
संध्याकाळी आभासांचा गाव जागताना,
नसूनही असणारं कुणीतरी असावं.

काल पावसात येणार होतीस, त्याचं काय झालं?
मला साथ देणार होतीस , त्याचं काय झालं?

मला तुझं खरं वाटलं, येणार म्हणून बरं वाटलं.
वाट पाहिली ढसाढसा, शांत होतो जमेल तसा.
तरी घाव खोल गेला, सावरुनही तोल गेला.
हाती हात घेणार होतीस, त्याचं काय झालं?

माझी जबरदस्ती नाही, तू ही तेवढी सस्ती नाही.
तुझ्या अंगणाएवढी देखिल माझी सारी वस्ती नाही.
जाणीव होताच थिजून जातो, पेटता पेटता विझून जातो.
नेमका विझून जातेवेळी, मन थिजून जातेवेळी,
थोडी आग देणार होतीस, त्याचं काय झालं?

झालं गेलं विसरुन जा, वचन दिलं विसरुन जा.
मी तर काही बोलत नाही, तू जे केलं विसरुन जा.
आपलं आपलं बघू या, जमेल तसं जगू या.
पण…तुफान पिऊन जगण्यासाठी ,
मिळून स्वप्न बघण्यासाठी,
तुझे डोळे देणार होतीस, त्याचं काय झालं?