मनाच्या शिवारी गर्द दाटलेले घन…
आज भरले गगन… आठवांनी ।

मनातून कोंदलेली अनामिक हुरहुर..
एक अस्वस्थ काहूर… या दिशांनी ।

याच पावसाने केले असे जीवघेणे घात..
तुझी सजली वरात… या फुलांनी ।

सनईने गायला ग असा निखा-यांचा राग…
लागे सपनांना आग… त्या स्वरांनी ।

आत सलणारा जरी घाव होता खोल खोल…
दिला निरोप अबोल… नयनांनी ।

तुझ्या अंगणात सुख मेघांपरि बरसावे
असे तुझे घर व्हावे… आबादानी ।

आता एकला पाऊस आता एकले भिजणे..
आणि एकले थिजणे…आठवांनी ।

रानभर वेचतो मी आता तुझ्या खुणा ।
आता येणे नाही पुन्हा… या ठिकाणी ।

मेघमल्हाराची धून गाती दाटलेले घन…
चिंब भिजले गगन… त्या सुरांनी ।

मनाचे उधाण भिडे आभाळाला थेट..
झाली तिची माझी भेट… आडरानी ।

ओल्या मिठीत मिटली तिने पापण्यांची फुले..
अन ओठांनी टिपले… थेंब पाणी ।

सोनपिवळ्या उन्हाने तिचे माखलेले अंग..
उमटले सप्तरंग … आसमानी ।

काळ्या भुईने चोरला तिच्या केसांचा सुवास…
थेंब मोतियांची रास… पानोपानी ।

तिच्या पैजणांचे ताल धरू लागले मयुर…
झाले अधीर आतुर… गात गाणी ।

तिने मलाच पुसले वेड्या पावसाचे गूज…
केली जादुगरी आज… सांग कोणी ।

तिला हळूच म्हणालो, ‘तुझ्या ओठांशी मल्हार…
अशी खुळी जादुगार… तूच राणी ।