कधी कधी वाटतं..
तुला नि मला सोबतच राहावा गर्भ…
तू बाळाला जन्म द्यावास…
… अन मी कवितेला..

तान्हुल्याचं हसू
जेवढं निरागस… निखळ…
तेवढेच आसुही तिचे
असावेत निष्पाप..
आणि इवल्याशा पिलाच्या
टकमक हस-या डोळ्यांनी..
बघावं दोघांनी जगाकडं.

त्याचं गोडगोजिरं अंग तसं
तिच्या शब्दाशब्दाला बाळसं यावं..
दोघांच्या किलबिल कलकलीनं
भरावं घर.. अंगण… आभाळही…
आणि त्याला दुडूदुडू चालताना
सावरावंस तू…
…मला तिला आवरणं कठीण व्हावं…

मग त्याच्या गोलगोब-या गालांचे
मटामटा घ्यावेत मुके..
शब्दांना तिच्या तूही ओठांनी टिपावं.
… त्याचे ओठ तू चुंबताना..
कवितेनं त्याच्या ओठी यावं…

——————————

…. कधीतरी शब्द माझे
सोडतीलच श्वासांना… आणि ओठांनाही..
तेव्हा त्याच्या ओठांनी
माझी कविता गावं..

मनाच्या शिवारी गर्द दाटलेले घन…
आज भरले गगन… आठवांनी ।

मनातून कोंदलेली अनामिक हुरहुर..
एक अस्वस्थ काहूर… या दिशांनी ।

याच पावसाने केले असे जीवघेणे घात..
तुझी सजली वरात… या फुलांनी ।

सनईने गायला ग असा निखा-यांचा राग…
लागे सपनांना आग… त्या स्वरांनी ।

आत सलणारा जरी घाव होता खोल खोल…
दिला निरोप अबोल… नयनांनी ।

तुझ्या अंगणात सुख मेघांपरि बरसावे
असे तुझे घर व्हावे… आबादानी ।

आता एकला पाऊस आता एकले भिजणे..
आणि एकले थिजणे…आठवांनी ।

रानभर वेचतो मी आता तुझ्या खुणा ।
आता येणे नाही पुन्हा… या ठिकाणी ।

मेघमल्हाराची धून गाती दाटलेले घन…
चिंब भिजले गगन… त्या सुरांनी ।

मनाचे उधाण भिडे आभाळाला थेट..
झाली तिची माझी भेट… आडरानी ।

ओल्या मिठीत मिटली तिने पापण्यांची फुले..
अन ओठांनी टिपले… थेंब पाणी ।

सोनपिवळ्या उन्हाने तिचे माखलेले अंग..
उमटले सप्तरंग … आसमानी ।

काळ्या भुईने चोरला तिच्या केसांचा सुवास…
थेंब मोतियांची रास… पानोपानी ।

तिच्या पैजणांचे ताल धरू लागले मयुर…
झाले अधीर आतुर… गात गाणी ।

तिने मलाच पुसले वेड्या पावसाचे गूज…
केली जादुगरी आज… सांग कोणी ।

तिला हळूच म्हणालो, ‘तुझ्या ओठांशी मल्हार…
अशी खुळी जादुगार… तूच राणी ।

पाहीले तुझ्या डोळ्यांत जेव्हा…
मी मला सापडाया लागलो ।
तू हासलीस मुग्ध पाहुनी अन …
मी मला आवडाया लागलो ।

मानले की वेदनांना अंत नाही…
तरी त्यांची आता जराही खंत नाही…
स्पर्शता तू घाव ही गंधाळती…
सुगंधात मी बुडाया लागलो ।

एकांती उमलतील संदर्भ माझे..
ओठी तुझ्या हसतील शब्द माझे,
फुलतील देही श्वास माझे तुझ्या ..
हृदयी मी धडधडाया लागलो ।

दिलेस का तू मलाच अंतर, मला कळेना..
जगू कसा तू गेल्यानंतर, मला कळेना..

आधाराला ना धरणी ना नभ आता हे,
साहू कसा मी हे अधांतर, मला कळेना..

हिरावले का सर्व पुन्हा मग तिने देऊनी?
नियतीचे हे काळे तंतर मला कळेना..

विचारता मी काय गुन्हा तो माझा जेव्हा,
का केले मग तू विषयांतर मला कळेना..

हाच अंत का तुझ्या नि माझ्या गोष्टीचा या,
की जीवघेणे हे मध्यंतर, मला कळेना..

कधी सखी, कधी सजणी, कधी वैरीण माझी,
तुझे असे हे वेषांतर , मला कळेना..

थेंबाथेंबानं फुलला ओला साजरा पाऊस,
तुझ्या लाजेत भिजला झाला लाजरा पाऊस.

जेव्हा केसांत माळले थेंब ओले गंधाळले,
गंध भुईस माखला रानमोगरा पाऊस.

ओल्या ओठांस टेकले ओठ ओले शहारले,
तुझ्या डोळ्यांत दिसला किती घाबरा पाऊस.

तुझ्या गाली ओघळले थेंब हसु चिंब ओले,
सा-या रानात हासला किती हासरा पाऊस..

अबोल ती , तिचे डोळे खूप बोलायचे..
मनातले गंधाळले गूज खोलायचे..

ओठी असे कुठलेसे जादूभरे गाणे ?
स्वरांसवे तिच्या सारे रान डोलायचे..

हसण्याची सर तिच्या भुरभुरताना,
हळूच एक पाखरु थेंब झेलायचे..

कोवळ्याशा पंखांची कोवळीशी परी ती,
पंख तिचे आभाळाचे स्वप्न पेलायचे..

भावनांच्या दूर गावी एक वेडा राहतो,
क्षणोक्षणी जागेपणी तुझे स्वप्न पाहतो..

पहाटेचा मंद वारा तुझा स्पर्श भासतो,
शहारून वेडा तेव्हा स्वत:शीच हासतो,
अवखळ झ-यागत नादातच वाहतो,
क्षणोक्षणी जागेपणी तुझे स्वप्न पाहतो..

कुणालाही उमजेना तो असा का वागतो,
चांदण्यांशी बोलताना रात सारी जागतो,
तुझे हसू झरताना चिंब चिंब नाहतो,
क्षणोक्षणी जागेपणी तुझे स्वप्न पाहतो..

रानभर आभासांचे धुके दाटले,
पापण्यांशी आठवांचे दव साठले..

अवचित पाय-यांशी हसली चाहूल,
क्षणभर..आलीस तू उगा वाटले..

मनातून बेभानशी घुमे धून वेडी,
सुरांसवे भांडताना शब्द फाटले..

तुला भरारण्या आता कशी साद घालू ?
नभ दावूनी तू माझे पंख छाटले..

तू पहाटस्वप्नांत स्फुरलेली स्वप्नधून,
तू निरभ्र नभात हसलेली चंद्रखूण,
तू हिरवळ ओली, तू चातक बोली,
तू गीत अरुवार कोकिळ कंठातून..

तू सोनेरी उन्हात झरलेली सर वेडी,
तू बासुरी मधल्या हळव्या स्वरांची गोडी,
तू सुरेल राग, तू स्वप्निल जाग,
तू श्वासांमधली अस्वस्थता थोडी थोडी..

तू स्वच्छंद बेबंद उसळती मुग्ध लाट,
तू प्राजक्तफुलांच्या सड्यात भिजली वाट,
तू रेशीम अंग, तू प्रीतीचा रंग,
तू गच्च धुक्याच्या मिठीतला नदीकाठ..

तू लाजून मिटली अल्लडशी चाफेकळी,
तू हस-या तान्हुल्याच्या गालावरली खळी,
तू चांदणनक्षी, तू वेल्हाळपक्षी,
तू हुरहुर अनामिक जागे जी सांजवेळी….